
محتواي وبلاگ شعراني نه گلايه از كمبود امكانات و نه اعتراض و شكايت از زمين و زمان، بلكه روايت جاري زندگي و مشق زيستن و عشق آموختن و ياد دادن در هر شرايطي و نگاهي جديد به دنيا و مسائل اجتماعي است. «شعراني معلم مدرسه اي كوچك به عظمت تمام دنيا و معلمي جوان كه نه تنها معلم كودكان خردسال مدرسه اش بلكه معلم همه آن هايي است كه دوست دارند رسم عاشقي بياموزند.»؛ «او به حميده، پريسا، حسين و مهدي مي آموزد كه در عبور از روزهاي سخت اين آدم هاي سخت هستند كه مي مانند نه روزهاي سخت»؛ شعراني اين سرباز معلم درس مهرباني، محبت، اميد، عشق به زندگي، پيشرفت و دوست داشتن را به دانش آموزانش مي آموزد؛ «اين جا مهرباني بر دل ها حكمراني مي كند و زندگي با همه فرازها و فرودهايش جاري است» داستان مدرسه كالو شايد حتي از داستان «خانه دوست كجاست» كيارستمي كشش بيشتري براي ساخت يك فيلم جهاني داشته باشد.
چه رمزي در فناوري وبلاگ نهفته است كه مي تواند چنين تاثيري در ابعاد داخلي و جهاني داشته باشد؟ آيا وبلاگ به كمك زندگي آمده است؟
این هم گزارشی از این مدرسه (از خودم متعجبم که با تمام انتقاداتی که به کامران نجف زاده و رفیقاش دارم ، این کار رو کردم!!)












