
این روزها - بعد از انتخابات - به شدت حال منقلبی دارم، مانند همهٔ شما. همهٔ شما هموطنان. بر این باورم، فارغ از آنکه چه عقیده سیاسی یا مذهبی داشته باشیم، اتفاقات اخیر هر ایرانی را منقلب میکند. هر ایرانی که کوچک نشانی از این خاک هنوز در وجودش هست.
این روزها جرات شنیدن تصنیف "ایرانای سرای امید" و یا حتی "فریاد (خانهام آتش گرفت است)" شجریان را ندارم. این بغض فروخورده، تازه شده و با اندک تلنگری میترکد.
اما درد من نه فقط بلایست که از بالا بر ما اعمال شده، که بیشتر از نبود آگاهی بعضی از هم میهنانم از شرایط و قضاوتهای آنها و عدم همراهی آنهاست. گرچه خیلی از آنان به علت نبود دسترسی به اخبار و داشتن تنها منبع خبری موجود که در خوشبینانهترین حالت فقط بخشی از حقیقت را میگوید (که این خود بزرگترین دروغ است) خیلی هم مقصر نیستند. از سوی دیگر عقاید مذهبی و بمباران خبری رسانههای داخلی فرصت اندیشیدن و تامل را از آنان گرفته و اجازه نمیدهد گمان کنند ممکن است این همهٔ حقیقت نباشد.
حرف دلم بسیار است و نمیشود که بنویسم.
تنها راهی که برای حل این معضل به نظرم میرسد استفاده و ادامهٔ ایدهٔ "هر ایرانی یک رسانه" است ، وظیفهٔ خود میدانم و از شما نیز تقاضا دارم با صبر بسیار در یک برنامهٔ بلند مدت با افراد نزدیک خود گفتگو کنید و سعی کنید اطلاعاتی که به گوششان نمیرسد را به آنان بگویید. چه بسیار کسانی که نه به اینترنت نیم بند داخلی دسترسی دارند نه به ماهواره.
نکته مهم: استدلال نکنید، عصبی نشوید. خبر رسانی کنید و فقط تقاضا کنید خبرهای سانسور شده را بخواند و بشنوند.















